Hicr 99. ayet

Va'büd rabbeke hattâ ye'tiyeke'l-yakīn

"Ve sana yakīn gelinceye kadar Rabbine kulluk et."

Kök Tekâsür 102/5'te ayrıntılı çözümlendi ve orada kaydedilenler burada da geçerlidir; oraya dayanıyorum:

Şüphenin tamamen ortadan kalkması; bilginin oturması, sabitlenmesi. Dilcilerin bir kısmı kökün altında durulma, çökelme, yerleşme anlamı bulunduğunu kaydeder — bulanık suyun durulup dibe oturması gibi. Yakîn, zannın çökelip bilgiye dönüşmesidir.

Ve Tekâsür bölümünde tam bu ayet anılmıştı:

"Sana yakîn gelinceye kadar Rabbine kulluk et" (Hicr 15/99). Müfessirlerin çoğunluğuna göre buradaki yakîn ölümdür — çünkü ölüm, hakkında hiçbir şüphe kalmayan andır.

Kelimenin buradaki karşılığı üzerinde klasik tefsirlerde başlıca şu görüşler nakledilir:

Dört görüş de nakledilir. Tercih dayatmıyorum.

Birinci görüş için verilen dayanak dizinde doğrulanabilir bir veridir ve onu kaydediyorum: Müddessir 74/43-47'de aynı terkip (hattâ etâne'l-yakīn) bir konuşmanın sonunda geçer ve orada anlatılan şey, bir grubun dünyadaki hâlinin sona ermesidir. Bu, birinci okumayı destekleyen bir metin karînesidir; ama tek başına bir tercih gerekçesi saymıyorum.

Ve şunu da kaydediyorum: ikinci ve dördüncü okumalar, ayetin emrinin süreli olmasını gerektirir — bir noktadan sonra kulluğun biteceği anlamına çekilebilir. Klasik tefsirlerin bu ihtimali reddettiği ve hattâ edatının burada "hayat boyunca" anlamına geldiğini vurguladığı yaygın olarak söylenir. Bunu geleneğin yaygın eğilimi olarak aktarıyorum; belirli bir kaynağa nispet etmiyorum.

Ve kaydedilmesi gereken son şey, sûrenin son üç ayetinin sırasıdır:

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı üç ayetin dizilişidir: sûre, dışarıdaki tartışmayı bitirerek kapanmıyor. Muhatabın kendi içine dönen bir emirle kapanıyor — ve o emre bir süre koyuyor. Sûre boyunca dört kez "belirlenmiş" bir sınırdan söz edilmişti (4, 21, 38, 44); son ayet, muhatabın kendi işine de bir sınır koyuyor.