وَلَا تَقُولُوا۟ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ ٱلْكَذِبَ هَٰذَا حَلَٰلٌ وَهَٰذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ · مَتَٰعٌ قَلِيلٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
Ve lâ tekūlû li-mâ tesıfü elsinetükümü'l-kezibe hâzâ halâlün ve hâzâ harâmün li-tefterû alallâhi'l-kezib, inne'llezîne yefterûne alallâhi'l-kezibe lâ yüflihûn · Metâun kalîlün ve lehüm azâbün elîm
"Dillerinizin yalan yere nitelendirmesiyle 'bu helâldir, bu haramdır' demeyin — Allah'a karşı yalan uydurmuş olursunuz. Allah'a karşı yalan uyduranlar iflah olmaz. · Az bir yararlanmadır; onlar için elem verici bir azap vardır."
Terkip kaydedilmelidir ve altmış ikinci ayette de aynısı geçmişti: ve tesıfü elsinetühümü'l-kezib. Sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır ve şahıs değişiyor: orada "onların dilleri", burada "sizin dilleriniz".
Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: ayet "yalan söylemeyin" demiyor. "Dilleriniz yalanı nitelendiriyor" diyor. Yani fiil, kişiden ayrılıp organa nispet ediliyor — dilin kendi başına bir hüküm üretmesi gibi.
و-ص-ف kökü: bir şeyi niteleyerek tarif etmek. Ve kelimenin buradaki işi: hüküm, bir bilgiye değil bir nitelendirmeye dayanıyor.
Yasaklanan şey, helâl-haram hükmünün dayanaksız olarak verilmesidir. Ve ayet bunun neye eşit olduğunu söylüyor: li-tefterû alallâhi'l-kezib — Allah'a karşı yalan uydurmak.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı bu cümledir: ayet, kendiliğinden konan bir hükmü bir yanlış olarak değil, bir nispet olarak adlandırıyor. Yani mesele hükmün doğruluğu değil; kime mal edildiği.
Bu tefsirde fıkhî hüküm verilmemesinin gerekçelerinden biri, STYLE'da yazılı olan maddedir. Bu ayet, o maddenin metin içindeki dayanaklarından biridir.