İsrâ 25. ayet

Rabbüküm a'lemü bimâ fî nüfûsiküm, in tekûnû sâlihîne fe-innehû kâne li'l-evvâbîne ğafûrâ

"Rabbiniz, içinizde olanı en iyi bilendir. Eğer sâlih olursanız, şüphesiz O, dönüp duranlar için çok bağışlayıcıdır."

Ayet, anne-baba emrinin hemen ardından geliyor ve bu yerleşim kaydedilmelidir.

Bunu kendi okumam olarak veriyorum ve dayanağı ayetin konumudur: anne-babaya davranış, dışarıdan denetlenebilen bir alandır — söz, ses tonu, davranış. Ayet hemen ardından içeriye bakıyor: bimâ fî nüfûsiküm. Yani dış davranışın arkasındaki hâl anılıyor.

Ve bir mazeret kapısı açılıyor: in tekûnû sâlihîn — kişi iyi niyetliyse, kusurlar bağışlanabilir.

أَوَّاب — kök أ-و-ب: dönmek, geri gelmek. Evvâb, mübalağa kalıbı: çok dönen, dönüp duran.

Kök Sâd'de birkaç yerde işlendi (Dâvûd ve Eyyûb için innehû evvâb) ve Kāf 50/32'de (li-külli evvâbin hafîz) geçti. Tekrarlamıyorum.

Kelimenin buradaki seçimi kaydedilmeye değer: ayet tâibîn (tövbe edenler) demiyor, evvâbîn diyor. Mübalağa kalıbı, dönüşün bir kez değil, tekrar tekrar olduğunu bildiriyor.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: anne-baba ilişkisi ömür boyu süren bir ilişkidir ve içinde tekrarlanan kusurlar olur. Seçilen kelime, tekrarlanan dönüşe yer açıyor.