İsrâ 94-96. ayetler

Ve mâ menea'n-nâse en yü'minû iz câehümü'l-hüdâ illâ en kālû e-beasallâhu beşeran rasûlâ · Kul lev kâne fi'l-ardı melâiketün yemşûne mutmainnîne le-nezzelnâ aleyhim mine's-semâi meleken rasûlâ · Kul kefâ billâhi şehîden beynî ve beyneküm, innehû kâne bi-ıbâdihî habîran basîrâ

"İnsanlara, kendilerine yol gösterici geldiğinde inanmalarını engelleyen şey, 'Allah bir insanı mı elçi gönderdi?' demelerinden başka bir şey olmadı. De ki: 'Yeryüzünde huzur içinde yürüyen melekler olsaydı, onlara gökten elçi olarak bir melek indirirdik.' De ki: 'Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter. O, kullarından haberdardır, onları görendir.'"

Ayet, inanmama sebebini tek bir cümleye indiriyor ve bu bir tespittir.

Ve doksan üçüncü ayetin son iki kelimesi burada geri dönüyor:

Aynı iki kelime, ardarda iki ayette, iki zıt ağızda. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır ve bunu kendi okumam olarak kaydediyorum: biri kendi hakkında söylüyor, öteki bunu bir kusur olarak öne sürüyor.

Aynı yöntem Furkān 25/7 ve 25/20'de işlenmişti (aynı ifade, biri kusur biri kaide olarak). Oraya dayanıyorum.

Cevap, bir şart cümlesi kuruyor: lev kâne fi'l-ardı melâiketün yemşûne mutmainnîn.

Kayıt kaydedilmelidir: yemşûne mutmainnîn — "huzur içinde yürüyen". Yani şart, yeryüzünde meleklerin yerleşik olarak yaşaması.

Bunu kendi okumam olarak veriyorum ve dayanağı şartın içeriğidir: ayet, elçinin muhatabıyla aynı cinsten olması gerektiğini söylüyor. Ve gerekçe verilmiyor — bir kural olarak konuyor.

Ve fiil kaydedilmeye değer: yemşûne (yürüyorlar). Furkān 25/7, 25/20 ve 25/63'te bu fiilin üç geçişi tablolanmıştı (itiraz, kaide, vasıf). İsrâ, aynı fiili bu kez melekler için kullanıyor — yani karşılaştırmanın ölçüsü olarak.

Ve sûrenin otuz yedinci ayetinde aynı fiil bir yasakta geçmişti: ve lâ temşi fi'l-ardı merahâ. Sûre, yürüme fiilini iki ayrı işte kullanıyor: bir yasakta ve bir varsayımda.

Ve tartışma bir şahitlik cümlesiyle kapanıyor.

Kalıp (kefâ bi-) sûrede dördüncü kez geçiyor (14, 17, 65, 96) ve tablosu on dördüncü ayette verildi.

Ve kapanış iki isimle yapılıyor: habîran basîrâ — haberdar ve gören.

Aynı iki isim sûrede üç kez geçer: 17, 30, 96. Ve üçünde de aynı terkiple: bi-ıbâdihî habîran basîrâ (17, 30, 96 — 17'de bi-zünûbi ıbâdihî).

Aynı terkip, sûrenin üç ayrı yerinde ve üç ayrı konuda. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir örgüdür.