2/118 — Aynı itirazın tekrarı
"Bilmeyenler dediler ki: 'Allah bizimle konuşsa ya, ya da bize bir işaret gelse ya!' Onlardan öncekiler de aynı şeyi söylemişti. Kalpleri birbirine benzedi."
Bu kısa cümle, bütün bölümün özeti sayılabilir. Sûre elli ayet boyunca eski bir topluluğun hikâyesini anlatmıştı; burada o hikâyenin neden anlatıldığı söyleniyor: çünkü aynı itiraz, aynı biçimde tekrarlanıyor.
Talep de aynı: 55. ayette "Allah'ı apaçık görmedikçe inanmayız" denmişti; burada "Allah bizimle konuşsa ya" deniyor. Aradan yüzyıllar geçmiş, muhatap değişmiş, dil değişmiş — talep değişmemiş.
Ve talebin niteliği de aynı: doğrudan, aracısız, kişiye özel bir kanıt istemek. Böyle bir talep karşılanamaz değildir; ama karşılandığında da yenisi istenir — çünkü asıl istenen kanıt değil, kanıt talep etmenin sağladığı ertelemedir.
Ayet buna cevabı bir önceki cümlede vermişti: "İşaretleri, kesin bilmek isteyen bir topluluk için apaçık kıldık." Yani işaret zaten var; eksik olan bakmaya niyettir.