2/215 — Soru "ne", cevap "kime"
"Sana neyi infak edeceklerini soruyorlar. De ki: hayır olarak ne harcarsanız, anne-babaya, yakınlara, yetimlere, yoksullara ve yolda kalmışa olsun."
Soru nedir: mâzâ yünfikūn — "ne harcayalım?" Cevap kimedir: anne-baba, yakınlar, yetimler, yoksullar, yolcu.
Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: soru "elimden ne çıkacak" diye kuruluyor, cevap "kimin eline geçecek" diye veriliyor. Ayet, infakı verenin hesabından çıkarıp alanın ihtiyacına bağlıyor.
Ve sıra da kaydedilmeye değer: en yakından başlıyor — anne-baba, sonra yakınlar, sonra yetim, yoksul, yolcu. Halka genişliyor. Aynı sıralama 177. ayette de vardı; iki ayet aynı düzeni kuruyor.
وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٌ — kapanış, miktar sorusunu bir daha açmıyor: yapılanın bilindiği söyleniyor.