Âl-i İmrân 116-120. ayetler

İnne'llezîne keferû len tuğniye anhüm emvâlühüm ve lâ evlâdühüm minallâhi şey'â, ve ülâike ashâbü'n-nâri hüm fîhâ hâlidûn · Meselü mâ yünfikūne fî hâzihi'l-hayâti'd-dünyâ ke-meseli rîhın fîhâ sırrun esâbet harse kavmin zalemû enfüsehüm fe-ehlekethü… · Yâ eyyühe'llezîne âmenû lâ tettehızû bitâneten min dûniküm lâ ye'lûneküm habâlen veddû mâ anittüm, kad bedeti'l-bağdâu min efvâhihim ve mâ tuhfî sudûruhüm ekber… · Hâ-entüm ülâi tuhıbbûnehüm ve lâ yuhıbbûneküm… · İn temsesküm hasenetün tesü'hüm ve in tusibküm seyyietün yefrahû bihâ, ve in tasbirû ve tettekū lâ yadurruküm keydühüm şey'â, innallâhe bimâ ya'melûne muhît

"İnkâr edenlere malları da evlatları da Allah'a karşı hiçbir şey sağlamaz… · Bu dünya hayatında harcadıklarının durumu, kavurucu soğuk taşıyan bir rüzgâra benzer: kendilerine yazık etmiş bir topluluğun ekinine çarpar ve onu helâk eder… · Ey iman edenler! Kendinizden olmayanı sırdaş edinmeyin: size zarar vermekten geri durmazlar, sıkıntıya düşmenizi isterler. Kin, ağızlarından taşmıştır; göğüslerinde gizledikleri ise daha büyüktür… · İşte siz onları seversiniz, onlar sizi sevmez… · Size bir iyilik dokunsa onlara kötü gelir; bir kötülük isabet etse ona sevinirler. Sabreder ve korunursanız, onların tuzağı size hiçbir zarar vermez. Allah, yaptıklarını kuşatmıştır."

صِرّ — kök ص-ر-ر: dilciler kelimeyi şiddetli soğuk ya da yakıcı ses çıkaran rüzgâr olarak açıklar; kökte bir sıkma ve ses fikri vardır (sarra — gıcırdadı, sıktı).

Ve benzetmenin yapısı kaydedilmelidir:

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: benzetmede yok olan şey, harcanan mal değil; harcamanın karşılığıdır. Ekin zaten yetişmişti — kaybedilen, ürün.

Ve rîh kelimesi Enfâl 8/46'da bir başka deyimde geçmişti (ve tezhebe rîhuküm) ve orada rüzgâr güç anlamındaydı. İki sûrede aynı kelime, iki ayrı işte: biri gücün gitmesi, öteki ekinin yok edilmesi. Bu, dizin içinde doğrulanabilir bir olgudur.

ب-ط-ن kökü: iç, karın, gizli olan. Batn — karın. Bâtın — içte olan. Ve bitâne, dilcilerde elbisenin astarıdır — dışa görünmeyen, bedene değen yüz.

Ve kelimenin karşıtı da dilcilerde kaydedilir: zıhâre — elbisenin dış yüzü.

Bunu bir kelime gözlemi olarak kaydediyorum: kelime, "arkadaş" ya da "dost" demiyor. Astar diyor — yani en içteki, tene değen, dışarıdan görünmeyen. Ve yasak, ilişkiye değil, ilişkinin bu derecesine konuyor.

ولا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا — lâ ye'lûneküm habâlâ: kök أ-ل-و, "kusur etmemek, geri durmamak". Ve habâl (خ-ب-ل): akıl ve bedende bozulma, fesat.

Ve ayetin kayıtları kaydedilmelidir, çünkü yasağın gerekçesi ayetin içindedir ve bir ada değil bir tutuma bağlıdır:

STYLE gereği kaydediyorum: dört gerekçenin dördü de bir tutum tarif ediyor; hiçbiri bir grup adı vermiyor. Ayet min dûniküm der ve bunun ölçüsü, aşağıda sayılan dört tutumdur. Bu tefsirde bu ayetten hiçbir topluluk hakkında hüküm kurulmuyor — ve sûrenin kendisi 113. ayette bu kaydı zaten koymuştur.

Ve dördüncü blok bir şartla kapanıyor: ve in tasbirû ve tettekū lâ yadurruküm keydühüm şey'â.

Ve ikili (sabır + takvâ) sûrede üç kez geçiyor:

Üç geçiş, aynı iki fiil. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: üç yerde de ikili, karşı tarafın yapacağı bir şeyin sonucunu değiştiriyor. Yani ayet, dış etkiyi kaldırmıyor; onun etkisini iç bir tutuma bağlıyor.