Yâsîn 58. ayet

Selâmün kavlen min rabbin rahîm

"Selâm — merhametli bir Rabden söz olarak."

Vâkıa 56/25-26'da bu işlendi ve orada bir tablo kurulmuştu: sâbikūn tasvirinde nesneler duyu duyu sayılıyor — dokunma, görme, iç hâl, tat, görme — ve tablo işitmeyle kapanıyordu: illâ kīlen selâmen selâmâ. Oradaki tespit şuydu: "sayılan bütün nesneler bir mekânı doldurur; ama bir yerde yaşamayı çekilir ya da çekilmez yapan şey, çoğu zaman nesneler değil orada konuşulan sözdür. Tablo bunu en sona koymuş."

Yâsîn aynı sırayı izliyor ve bu doğrulanabilir:

Yâsîn'in tablosu Vâkıa'nınkinden çok daha kısadır — dört ayet — ama aynı yerde bitiyor. Bu, iki sûre arasında sayılabilir bir örtüşmedir.

Vâkıa 56/91'de fe-selâmün leke min ashâbi'l-yemîn cümlesi işlendi ve orada üç okuma tablolanmıştı; tekrarlamıyorum. Oradaki tespitlerden biri şuydu: "karşılığın içeriği bir nesne değil, bir sözdür."

Buraya ait olan, kaynağın adlandırılmasıdır. Üç yerin karşılaştırması:

Üç yer de doğrulanabilir. Kendi okumam olarak kaydediyorum: Vâkıa selâmı bir ortam olarak veriyor — orada duyulan tek şey odur. Yâsîn selâmı bir kaynağa bağlıyor. İki sûre aynı karşılığı iki ayrı yönden anlatıyor: biri nereden geldiğini söylemiyor, öteki söylüyor.

Kelime mansubdur ve neden mansub olduğu tartışmalıdır:

Üçü de nakledilir; tercih dayatmıyorum. Ortak nokta: kelime, selâmın söylenmiş olduğunu vurguluyor.

Kendi okumam: kavlen kelimesi olmasaydı da cümle anlaşılırdı — selâmün min rabbin rahîm yeterdi. Eklenmiş olması, selâmın bir durum değil bir hitap olduğunu ayrıca bildiriyor. Yani verilen şey güvenlik hissi değil, söylenmiş bir sözdür.

Dizim nüktesi ve dikkat çekicidir: rabbin ve rahîmin nekre geliyor — "bir Rabden", "merhametli". Belirli olarak mine'r-rabbi'r-rahîm denebilirdi.

Dilciler nekrenin bu kullanımını ta'zîm (yüceltme) olarak açıklar: sıfatı belirsiz bırakmak, onu tarif edilemez kılar. Kayıt olarak aktarıyorum.

ر-ح-م kökünün rahîm biçimi sûrede iki kez geçiyor ve ikisi de bir cümlenin sonunda:

İki geçiş doğrulanabilir. Kendi okumam olarak kaydediyorum: sûrenin başında rahîm ismi bir metnin kaynağı olarak anılıyor, sonunda bir selâmın. İkisi de sözdür. Sûre, aynı ismi iki ayrı hitabın kaynağında kullanıyor — biri dünyada gelen, öteki orada verilen.