Hûd 35. ayet

Em yekūlûne'fterâh, kul ini'fteraytühû fe-aleyye icrâmî ve ene berîün mimmâ tücrimûn

"Yoksa 'Onu uydurdu' mu diyorlar? De ki: 'Onu uydurduysam, suçum benim üzerimedir; ben ise sizin işlediğiniz suçlardan uzağım.'"

Bu ayet, Nûh kıssasının tam ortasında duruyor ve muhatabı değiştiriyor: cümle Nûh'un kavmine değil, Peygamber'in muhataplarına söyleniyor. Kul (de ki) emri bunu açıkça gösteriyor.

Ve ayet, on üçüncü ayetin birebir tekrarıyla açılıyor: em yekūlûne'fterâh.

Aynı iddia, iki ayrı cevap. Bu, metinden doğrulanabilir bir tekrardır.

Ve ayetin kıssanın ortasına yerleştirilmesi kaydedilmeye değer. Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı ayetin konumudur: Nûh kıssası tam da bir yalanlama sahnesindeydi (32); ayet oradan çıkıp bugünkü muhataba dönüyor ve aynı iddiayı anıyor. Yani sûre, kıssanın "geçmişte kaldığı" izlenimini kırıyor.

ج-ر-م kökü: kesmek, koparmak; ve buradan suç. İcrâm — suç işlemek.

Ve cümlenin kuruluşu, dizinde işlenen yük ilkesinin bir uygulamasıdır:

Lâ teziru vâziratün vizra uhrâ ilkesi Fâtır (Melâike) 35/18, Necm 53/38, Zümer 39/7 ve İsrâ 17/15'te işlendi. Oraya dayanıyorum.

Ve bu ilke, sûrenin kırk altıncı ayetinde — Nûh'un oğlu bahsinde — en zor hâliyle geri gelecek. Bu, orada ayrıca işlenecek.