İsrâ 100. ayet

Kul lev entüm temlikûne hazâine rahmeti rabbî izen le-emsektüm haşyete'l-infâk, ve kâne'l-insânü katûrâ

"De ki: 'Rabbimin rahmet hazinelerine siz sahip olsaydınız, harcamak korkusuyla yine de tutardınız.' İnsan çok cimridir."

Aynı kelime, otuz birinci ayette geçmişti: haşyete imlâk (yoksulluk korkusu).

Aynı kelime, sûrenin iki yerinde ve iki ayrı korku için. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Ve bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, dayanağı iki ayetin karşılaştırılmasıdır: otuz birinci ayette korkulan şey yokluk idi; burada korkulan şey varlığın azalması. Ayet, iki durumun aynı huyu doğurduğunu söylüyor — ve şart cümlesiyle bunu deneyle gösteriyor: hazineye sahip olsanız bile.

Yani cimrilik, ayette bir imkân eksikliğine bağlanmıyor.

قَتُور — kök ق-ت-ر: daraltmak, kısmak. Fa'ûl kalıbı: mübalağa.

Kök Furkān 25/67'de (ve lem yaktürû) işlendi ve orada infakın iki ucundan biri olarak kaydedilmişti. Oraya dayanıyorum.

Ve sûrenin kendi içindeki bağı kaydedilmelidir: yirmi dokuzuncu ayet aynı hâli bir görüntüyle anlatmıştı (yedeke mağlûleten ilâ unukik). Yüzüncü ayet aynı hâli bir kelimeyle adlandırıyor: katûr.

Sûre, aynı huyu önce resmediyor sonra adlandırıyor. Bunu kendi okumam olarak veriyorum.

Ve el-insân kelimesi sûrede birkaç kez, hep bir kusurla birlikte anılıyor:

Dört yerde, dört ayrı vasıf ve hepsi kâne ile. Ve yetmişinci ayette aynı varlığa kerremnâ (şereflendirdik) deniyor.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı bu beş ayetin yan yana durmasıdır: sûre, insan hakkında iki şeyi birden söylüyor — şereflendirilmiş olduğunu ve dört ayrı kusuru taşıdığını. İkisi birbirini iptal etmiyor.