Bakara 186. ayet — Aracısız cevap

"Kullarım sana beni sorduğunda — ben yakınım. Bana dua ettiğinde dua edenin çağrısına karşılık veririm."

Bu ayet, Kur'an'daki soru-cevap ayetleri içinde biriciktir ve sebebi bir eksiklikte:

Kur'an'da kendisine soru sorulduğunda kalıp neredeyse daima aynıdır: "Sana … soruyorlar. De ki: …" Aynı sûrede birkaç ayet arayla bunun örnekleri var — hilaller sorulur, "de ki" denir (2/189); neyin infak edileceği sorulur, "de ki" denir (2/215).

Bu ayette "de ki" yoktur.

Soru Peygamber'e sorulmuş, ama cevap Peygamber'e verilmemiş; doğrudan sorana verilmiş. Aracı, tam da yakınlığın konu edildiği yerde kaldırılmış. Cümlenin söylediği şey, cümlenin kuruluşuyla gösteriliyor.

Yerleştirildiği nokta da anlamlı. Ayet, oruç hükümlerinin tam ortasında duruyor — öncesinde ve sonrasında ruhsat, süre, sınır. Yani düzenlemelerin ortasında bir an için hüküm dili bırakılıyor ve başka bir şey söyleniyor: bütün bu düzenlemelerin sebebi olan ilişki hatırlatılıyor.

فَإِنِّى قَرِيبٌ — "ben yakınım". Ve 115. ayetteki kayıt burada da geçerlidir: bu yakınlık mekânsal değildir. Nitekim cümle mesafeden değil, karşılık vermekten söz ediyor.