2/199 — "İnsanların aktığı yerden akın"
Nakledilene göre bir grup, kendini ayrıcalıklı sayarak kalabalığın durduğu yerde durmaz, ayrı bir yerde beklerdi. Ayet bu ayrımı kaldırıyor.
Ve kaldırma biçimi dikkat çekicidir: yasak konmuyor, kimliğe dokunulmuyor; yalnızca "insanların aktığı yerden akın" deniyor. Kullanılan kelime de ٱلنَّاس — yani soy, kabile, mevki değil: insanlar.
Sûrenin genel çizgisiyle uyumlu: 62. ayette karşılığın topluluk adına değil vasfa bağlanması, 177. ayette iyiliğin yön değil davranış olarak tanımlanması, burada da ibadette ayrıcalık iddiasının kaldırılması.