2/60 — On iki pınar
"Mûsâ kavmi için su istemişti. 'Asânla taşa vur' dedik. Ondan on iki pınar fışkırdı; her boy kendi içeceği yeri bildi."
Ayrıntı önemli: pınar sayısı on iki, boy sayısı da on iki. Yani su bir yerden değil, her topluluğun kendine ait bir ağızdan akıyor.
Bu, mucizenin içine yerleştirilmiş bir idare tedbiridir. Susuz bir çölde tek kaynak bulunsaydı, kaynak kendisi bir çatışma sebebi olurdu — sıra kavgası, öncelik kavgası, kontrol kavgası. Su verilirken aynı zamanda suyun paylaşımından doğacak kavga da çözülüyor.
Kur'an'ın burada kaydettiği şey, ihtiyacın giderilmesinin tek başına yetmediğidir: paylaşım düzeni kurulmadan verilen nimet, yeni bir sorun kaynağıdır.