Şuarâ 1-2. ayetler

Tâ-sîn-mîm · Tilke âyâtü'l-kitâbi'l-mübîn

"Tâ-sîn-mîm. · Bunlar, apaçık kitabın ayetleridir."

Bahis dizinde defalarca kuruldu (Bakara, Yâsîn, Sâd, Kāf, Kalem) ve tekrarlanmıyor. Özeti: bu harflerin anlamı hakkında kesin bir bilgi nakledilmemiştir; en dürüst tutum, bilinmediğini söylemektir.

Buraya eklenecek olan tek şey bir metin verisidir: tâ-sîn-mîm harfleri Kur'an'da iki sûrenin başında geçer — Şuarâ (26) ve Kasas (28). Aradaki Neml sûresi ise tâ-sîn ile başlar. Yani 26, 27, 28 sıralı üç sûre aynı harf ailesiyle açılır ve üçü de Mûsâ kıssasını anlatır. Bu, sayılabilir bir örtüşmedir.

Kasas'ın açılışı bu tefsirde işlendi (Kasas 28/1-6) ve orada da aynı kayıt düşüldü.

تِلْكَ — müennes, uzak için kullanılan işaret zamiri ("şu", "işte o"). Yakın için hâzihî denirdi.

Dizim nüktesi kaydedilmeye değer: ayetler muhatabın elindedir, okunmaktadır — yani yakındır. Ama uzak işaret zamiri kullanılıyor. Arap dilcileri bu kullanımı ta'zîm (yüceltme) olarak açıklar: uzağı gösteren zamir, işaret edilen şeyin mertebece yüksekliğini bildirir.

Aynı açılış Kur'an'da birkaç sûrede tekrarlanır: tilke âyâtü'l-kitâbi'l-hakîm (Yûnus 10/1), tilke âyâtü'l-kitâbi'l-mübîn (Yûsuf 12/1), tilke âyâtü'l-kitâbi'l-hakîm (Lokmân 31/2 — Lokmân'de işlendi). Şuarâ, Yûsuf ile aynı sıfatı kullanıyor: el-mübîn.

Kök dizinde birçok yerde çözümlendi (Zuhruf 43/2, Duhân 44/2, Yâsîn) ve tekrarlanmıyor. Oradaki tarif: kökün çekirdeğinde ayrılık, iki şeyin arasının açılması vardır; beyn — ara. Bir şey ayrıştığında görünür olur.

Ve mübîn ism-i fâildir, yani "açıklanmış" değil "açıklayan". Bu ayrım burada anlamlıdır: kitap yalnız anlaşılır değil, anlaşılır kılandır.

Sûre içi bağ: aynı kelime sûrede dört kez daha geçer:

Yani sûre açıklık kelimesiyle açılıyor ve 195. ayette aynı kelimeyle dile bağlanıyor. Bu bağ 192-199 bölümünde işlenecek.