كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ · إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ · إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ · فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ · وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ · أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ · وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ
Kezzebet kavmü Lûtın'il-mürselîn · İz kāle lehüm ehûhüm Lûtun elâ tettekūn · İnnî leküm rasûlün emîn · Fettekullâhe ve etîûn · Ve mâ es'elüküm aleyhi min ecrin; in ecriye illâ alâ rabbi'l-âlemîn · E-te'tûne'z-zükrâne mine'l-âlemîn · Ve tezerûne mâ halaka leküm rabbüküm min ezvâciküm; bel entüm kavmun âdûn
"Lût'un kavmi de elçileri yalanladı. · Hani kardeşleri Lût onlara demişti ki: 'Sakınmaz mısınız? · Ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. · Öyleyse Allah'tan sakının ve bana uyun. · Buna karşılık sizden bir ücret istemiyorum; benim ücretim ancak âlemlerin Rabbine aittir. · Âlemler içinden erkeklere mi gidiyorsunuz · ve Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıyor musunuz? Doğrusu siz sınırı aşan bir topluluksunuz.'"
İlk beş ayet sûrenin ortak kalıbıdır; kelime tahlilleri 26/105-191 giriş bölümünde yapıldı ve tekrarlanmıyor.
Ve bu kıssada fettekullâhe ve etîûn cümlesi bir kez geçiyor (163), ikinci geçişi yok. Bunun ne anlama geldiği "Sûrenin omurgası" bölümünde Tablo 4'te işlendi.
Bu, Sâlih kıssasındaki yüfsidûne … ve lâ yuslihûn (152) yapısının kardeşidir. İki kıssada da tarif iki kanatlıdır. Bu, metinden doğrulanabilir bir örtüşmedir.
Ve mine'l-âlemîn kaydedilmelidir: "âlemler içinden". Dilcilerin verdiği izah: ifade, fiilin kapsamını genişletiyor — kendi kavimlerinden olsun olmasın.
Ve kelime, sûrede on bir kez geçen rabbü'l-âlemîn terkibiyle aynı kelimeyi kullanıyor. Bu, metinden doğrulanabilir bir tekrardır: âlemîn kelimesi sûrede hem Rabbin nispet edildiği bütün, hem burada fiilin içinden seçim yapıldığı bütün olarak geçiyor.
Yani terk edilen şey üç kez nitelendiriliyor: yaratılmış, sizin için, Rabbiniz tarafından. Cümle, bırakılanın ne olduğunu değil, kimden geldiğini vurguluyor.
Ve ezvâciküm kelimesi kaydedilmelidir. ز-و-ج kökü sûrenin yedinci ayetinde çözümlenmişti (min külli zevcin kerîm) ve orada kaydedilen tarif burada da geçerlidir: zevc, "çift" değil, "çiftin bir teki"dir — eşi olan her şey.
Yani sûre aynı kökü iki yerde kullanıyor: bir kez bitkiler için (7), bir kez insanlar için (166). Bu, metinden doğrulanabilir bir tekrardır.
ع-د-و kökü: haddi aşmak, sınırı geçmek, tecavüz etmek. Aynı kökten aduvv (düşman — yetmiş yedinci ayette geçmişti) ve udvân (saldırı).
Ve bel edatı kaydedilmelidir: bel entüm kavmun âdûn. Yetmiş dördüncü ayette aynı edat kavmin ağzındaydı (bel vecednâ âbâenâ); burada elçinin ağzında. Edat, bir sözü bırakıp asıl noktaya geçmeyi bildirir: "asıl mesele şu ki, siz sınırı aşan bir topluluksunuz."
Ve tarifin vasfa dayandığı kaydedilmelidir: kavmun âdûn — bir topluluk adı değil, bir vasıf. Bu, sûrenin on birinci ayetinde kaydedilen ilkeyle aynıdır ve STYLE'de kayıtlı ilkeyle uyumludur: hüküm, kim olduklarına değil, ne yaptıklarına kuruluyor.