Âl-i İmrân 160-164. ayetler

İn yansurkümullâhu fe-lâ ğâlibe leküm, ve in yahzülküm fe-men ze'llezî yansuruküm min ba'dih, ve alallâhi fe'l-yetevekkeli'l-mü'minûn · Ve mâ kâne li-nebiyyin en yeğulle, ve men yağlül ye'ti bimâ ğalle yevme'l-kıyâme, sümme tüveffâ küllü nefsin mâ kesebet ve hüm lâ yuzlemûn · … · Lekad mennallâhu ale'l-mü'minîne iz bease fîhim rasûlen min enfüsihim yetlû aleyhim âyâtihî ve yüzekkîhim ve yuallimühümü'l-kitâbe ve'l-hikmete ve in kânû min kablü le-fî dalâlin mübîn

"Allah size yardım ederse sizi yenecek yoktur; sizi yardımsız bırakırsa, ondan sonra size kim yardım edebilir? Müminler yalnız Allah'a dayansın. · Bir peygamberin ganimete hıyanet etmesi olacak şey değildir. Kim hıyanet ederse, kıyamet günü hıyanet ettiği şeyle gelir… · Allah, müminlere kendi içlerinden bir elçi göndermekle lütfetmiştir: onlara âyetlerini okuyor, onları arındırıyor, onlara kitabı ve hikmeti öğretiyor. Oysa daha önce apaçık bir sapkınlık içindeydiler."

Ve iki sonucun cinsi farklıdır: birincisi bir hüküm, ikincisi bir sorudur.

Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: ikinci şıkkın cevabı yazılmıyor. Soru, boşluğu okuyucunun doldurmasına bırakıyor — ve bu, 65. ayetteki e-fe-lâ ta'kılûn ile aynı yöntemdir.

خ-ذ-ل kökü: yardımı kesmek, yalnız bırakmak. Ve hızlân, düşmanlık değil; desteğin çekilmesidir.

Ve kalıp tanıdıktır: mâ kâne li-… — 79. ayette mâ kâne li-beşerin olarak geçmişti.

İki geçiş, aynı kalıp. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

غ-ل-ل kökü: bir şeyi gizlice araya sokmak, saklamak. Ğulûl — özellikle ganimetten gizlice alma. Ve aynı kökten ğull — boyna geçirilen halka; ve ğıll — içte saklanan kin. Kökün ortak çekirdeği: bir şeyin araya girmesi, içe girmesi.

Ve kelimenin kıraatinde bir fark nakledilir — fiil hem malum (yeğulle) hem meçhul (yuğalle) okunur; anlam buna göre "hıyanet etmesi" ya da "kendisine hıyanet edilmesi" olur. İki okuyuş da nakledilir; tercih dayatmıyorum ve imam adı vermiyorum.

Ve dört fiil sayılıyor ve sıraları kaydedilmelidir:

Ve arındırma, öğretmeden önce geliyor.

Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: aynı dört fiil Bakara 2/129'da İbrâhim'in duasında ve 2/151'de geçer. Ve orada sıra farklıdır: 2/129'da yüzekkîhim sona konur, burada ikinci sıradadır. İki dizilişin farkı metinden doğrulanabilir bir olgudur; buradan bir hüküm çıkarmıyorum.

مِّنْ أَنفُسِهِمْ — "kendi içlerinden". Ve bu kayıt, 144. ayetle birlikte okunmalıdır: orada elçinin ölümlü olduğu, burada onlardan biri olduğu söyleniyor. İki kayıt aynı yöne bakıyor.