Sâd 30. ayet

Ve vehebnâ li-Dâvûde Süleymân, ni'me'l-abd, innehû evvâb

"Dâvûd'a Süleymân'ı bağışladık. Ne güzel kul! O, çokça dönendi."

Kök و-ه-ب dokuzuncu ayette el-Vehhâb olarak geçmişti ve orada işlendi: karşılıksız vermek.

Yukarıda tablolandı; burada tamamlıyorum. Bu, ismin sûre içindeki ilk fiilî karşılığıdır:

Ve verilen şey bir mülk ya da bir yetenek değil — bir evlat.

Kendi okumam olarak kaydediyorum: dokuzuncu ayette karşı taraf "rahmet hazineleri sizde mi?" sorusuyla karşılanmıştı. Otuzuncu ayet, o hazineden bir şeyin fiilen verildiğini gösteriyor. Ve verilen şey, bir insanın kendi çabasıyla elde edemeyeceği türden bir şeydir. Bu, kelimenin "karşılıksız verme" anlamına uygundur.

نِعْمَ — Arapçada fiil-i medihtir: övgü bildiren, çekimi olmayan bir fiil. Karşıtı bi'sedir (yergi).

Mürselât 77/23'te bu kalıp işlendi ve orada bu ayet anıldı: "Ve 'O ne güzel kuldu' (Sâd 38/30, 44) — ni'me'l-abd." Oraya dayanıyorum.

Ve sûrede bu kalıp dört kez geçiyor — ikisi övgü, ikisi yergi:

Bu, doğrulanabilir bir yerleşimdir ve kendi okumam olarak kaydediyorum: aynı dilbilgisi kalıbı, sûrenin iki yarısında zıt yönlerde çalışıyor. Peygamber bölümünde iki övgü, ateş bölümünde iki yergi.

Ve övgünün konusu kaydedilmelidir: el-abd — kul. Mülk değil, hikmet değil, rüzgâr değil. Süleymân'a verilenlerin listesi altı ayet sonra gelecek; övgü ise verilenlerden önce ve tek kelime üzerine kuruluyor.

On yedinci ayette Dâvûd için, burada Süleymân için, kırk dördüncü ayette Eyyûb için.

Üç kullanımın üçü de aynı kalıptadır: innehû evvâb. Kelime kelime aynı.

Kendi okumam olarak kaydediyorum: sûre üç peygamberi üç ayrı şeyle tanıtıyor — Dâvûd güç ve hüküm, Süleymân mülk ve saltanat, Eyyûb dert ve sabır. Ama üçünü de aynı cümleyle bitiriyor. Farklı olan verilenler, ortak olan dönüş.