Ğâfir (Mü'min) 29-33. ayetler

"'Ey kavmim! Bugün mülk sizindir, yeryüzünde üstünsünüz. Ama Allah'ın azabı bize gelirse kim bize yardım eder?' Fir'avn dedi ki: 'Ben size ancak kendi gördüğümü gösteriyorum ve sizi ancak doğru yola iletiyorum.'"

Mü'min adamın cümlesi bir kabulle başlıyor: leküm mülkü'l-yevme zâhirîne fi'l-ard — "bugün mülk sizin, üstünsünüz." İtiraz etmiyor, teslim ediyor.

Sonra soruyor: fe-men yensurunâ min be'sillâh — "peki sonra?"

Ve zamir kaydedilmeye değer: yensurunâ — "bize kim yardım eder." Kendini dışarı almıyor. Yirmi sekizinci ayetten beri sürdürdüğü yâ kavmi hitabı burada zamire de geçiyor.

Fir'avn'ın cevabı iki iddiadan oluşuyor:

İkinci iddia kaydedilmelidir, çünkü aynı terkip dokuz ayet sonra mü'min adamın ağzında geçecek: ittebiûnî ehdiküm sebîle'r-reşâd (38).

Aynı terkip, iki ağızda. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum: iki taraf da aynı şeyi vaat ediyor ve aynı kelimeyi kullanıyor. Ayrım, iddianın lafzında değil. Ve sûrenin otuz beşinci ayetindeki ölçü tam da burada işliyor: bi-ğayri sultânin — dayanak var mı? Fir'avn'ın cümlesinde dayanak olarak sunulan tek şey kendi görüşüdür (mâ erâ).

وَيَٰقَوْمِ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ ٱلتَّنَادِ — yevmü't-tenâd: "çağrışma günü" — VI. bâb, karşılıklılık: birbirine seslenme.

On beşinci ayetteki yevmü't-telâk (buluşma günü) ile birlikte okunmalıdır. Ve sûrenin dördüncü bloğu (47-56) bu adı doğruluyor: orada gerçekten birbirlerine seslenecekler.

Ve mü'min adamın korkusunun konusu kaydedilmeye değer: ehâfü aleyküm — "sizin için korkuyorum." Yirmi altıncı ayette Fir'avn da korkmuştu: innî ehâfü en yübeddile dîneküm — "dininizi değiştirmesinden korkuyorum." Aynı fiil, iki ayrı kaygı.