وَٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا صُمٌّ وَبُكْمٌ فِى ٱلظُّلُمَٰتِ … قُلْ أَرَءَيْتَكُمْ إِنْ أَتَىٰكُمْ عَذَابُ ٱللَّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ ٱلسَّاعَةُ أَغَيْرَ ٱللَّهِ تَدْعُونَ
"Âyetlerimizi yalanlayanlar, karanlıklar içinde sağır ve dilsizdirler… De ki: 'Size Allah'ın azabı gelse ya da kıyamet gelse, Allah'tan başkasını mı çağırırsınız?'"
بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَكْشِفُ مَا تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِن شَآءَ وَتَنسَوْنَ مَا تُشْرِكُونَ (41) — "hayır, yalnız O'nu çağırırsınız; dilerse çağırdığınız sıkıntıyı giderir ve ortak koştuklarınızı unutursunuz."
Bu, dizinde birçok yerde işlenen "tehlikede ihlâs" hattının bir halkasıdır: Ankebût 29/65, Lokmân 31/32, Yûnus 10/22-23. Oraya dayanıyorum.
En'âm'ın eklediği kaydedilmelidir: ötekilerde sahne denizde kuruluyordu; burada tehlikenin cinsi belirtilmiyor (azâbullâh ya da es-sâa) — ve fiil geniş zamanla, yani süregelen bir davranış olarak veriliyor.
Ve tensevne mâ tüşrikûn — "ortak koştuklarınızı unutursunuz." Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: ayet, terk etmekten değil unutmaktan söz ediyor — yani bilinçli bir vazgeçiş bile değil.