وَمِنْهُم مَّنْ عَٰهَدَ ٱللَّهَ لَئِنْ ءَاتَىٰنَا مِن فَضْلِهِۦ لَنَصَّدَّقَنَّ
Ve minhüm men âhedallâhe le-in âtânâ min fadlihî le-nassaddekanne ve le-nekûnenne mine's-sâlihîn · Fe-lemmâ âtâhüm min fadlihî bahılû bihî ve tevellev ve hüm mu'ridûn · Fe-a'kabehüm nifâkan fî kulûbihim ilâ yevmi yelkavnehû bimâ ahlefullâhe mâ veadûhü ve bimâ kânû yekzibûn · E-lem ya'lemû ennallâhe ya'lemü sirrahüm ve necvâhüm ve ennallâhe allâmü'l-ğuyûb
"Onlardan bazısı Allah'a söz verdi: 'Bize lütfundan verirse, mutlaka sadaka vereceğiz ve mutlaka sâlihlerden olacağız.' · Onlara lütfundan verince cimrilik ettiler ve yüz çevirerek döndüler. · Allah'a verdikleri sözü tutmamaları ve yalan söylemeleri sebebiyle, O'na kavuşacakları güne kadar kalplerine nifak yerleştirdi. · Bilmediler mi ki Allah onların sırlarını da fısıltılarını da bilir; ve Allah gaybları çok iyi bilendir."
Verilen söz iki lâm ve iki nûn ile pekiştirilmiş: le-nassaddekanne ve le-nekûnenne. Arapçada bu (lâm-ı te'kîd + nûn-ı te'kîd) en güçlü yemin pekiştirmesidir.
Bunu bir gramer gözlemi olarak kaydediyorum: söz, dilin verebileceği en kesin biçimde veriliyor. Ve tutulmuyor. Yani ayet, pekiştirmenin bir güvence olmadığını cümlenin kendisiyle gösteriyor.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı fiilin kendisidir: nifak, burada bir başlangıç değil, bir sonuç olarak konuyor. Sıra şudur: söz verildi → tutulmadı → nifak yerleşti.
Bu, Münâfikûn 63/3'te işlenen sırayla örtüşüyor: bi-ennehüm âmenû sümme keferû fe-tubia alâ kulûbihim — orada da kalbin mühürlenmesi bir fiilin ardından geliyordu. Oraya dayanıyorum.
Kök Fetih'de muhallefûn vesilesiyle ayrıntılı işlendi ve bu sûrenin 81, 83, 87, 118, 120. ayetlerinde çeşitli türevleriyle tekrar geçecek. Kökün sûre içindeki dağılımı 118. ayette toplu olarak verilecektir.