Tâhâ 29-35. ayetler

Vec'al lî vezîran min ehlî · Hârûne ehî · Üşdüd bihî ezrî · Ve eşrikhü fî emrî · Key nüsebbihake kesîrâ · Ve nezkürake kesîrâ · İnneke künte binâ basîrâ

"'Bana ailemden bir yardımcı ver: · Kardeşim Hârûn'u. · Onunla belimi pekiştir · ve onu işime ortak et · ki seni çokça tesbih edelim · ve seni çokça analım. · Şüphesiz sen bizi görmektesin.'"

Aynı talep Kasas 28/34'te başka bir kelimeyle geçti ve orada işlendi: رِدْء — kök ر-د-أ: destek, arkadan tutan yardımcı; dilciler kelimeyi bir şeyin devrilmemesi için arkasına konan payanda ile açıklar. Oraya dayanıyorum ve tekrarlamıyorum.

Buraya ait olan, iki kelimenin karşılaştırılmasıdır.

وَزِير — kökü üzerinde iki izah nakledilir ve ikisi de aynı resme çıkar:

و-ز-ر kökü dizinde İnşirâh 94/2 (ve veda'nâ anke vizrak), Fâtır (Melâike) 35/18 ve Zümer 39/7'de işlendi — orada kökün ağırlık çekirdeği kaydedilmişti. Oraya dayanıyorum.

Şimdi iki talebi yan yana koyuyorum ve tablo metinden doğrulanabilirdir:

Fark kaydedilmeye değer ve kendi okumam olarak veriyorum: Kasas'ta istenen şey doğrulanmaktır — yani bir tanık. Tâhâ'da istenen şey işe ortak edilmektir — eşrikhü fî emrî. Kasas talebi iletişim sorunundan, Tâhâ talebi görevin ağırlığından doğuyor. İki sûre aynı isteğin iki ayrı gerekçesini kaydediyor ve ikisi de metinde kendi gerekçesini söylüyor.

Ve Kasas'de kaydedilen cevap buraya da bağlanır: se-neşüddü adudeke bi-ahîk — "kolunu kardeşinle güçlendireceğiz". Kasas cevabı adud (pazı) kelimesiyle veriyor; Tâhâ'da talep ezr (bel) kelimesiyle kuruluyor. İki yerde de destek bedensel bir resimle anlatılıyor — biri kol, öteki bel.

أ-ز-ر kökü — dizinde ilk kez burada geçiyor. Dilcilerin verdiği anlam: bel, belin kuvveti; ve beli saran giysi. Aynı kökten izâr — bele bağlanan peştamal, ve müâzere — birine arka çıkmak.

Resim kaydedilmeye değer: ezr, yük kaldırırken gücün toplandığı yerdir. Yani "belimi pekiştir", "yük kaldıracak yerimi sağlamlaştır" demektir. Ve vezîr kelimesinin birinci türetmesi de (vizr — yük) aynı alandadır. Talep boyunca kullanılan üç kelime — vezîr, ezr, emr — tek bir sahneyi kuruyor: ağır bir yükün iki kişiyle kaldırılması.

Dizim nüktesi kaydedilmelidir: bütün talebin gerekçesi, key (…için) ile veriliyor ve iki fiil sayılıyor — nüsebbihake ve nezkürake.

İki fiilin de öznesi çoğul: "biz". Ve ikisi de görev değil, kulluk fiilidir.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı gerekçe cümlesinin içeriğidir: Mûsâ, yardımcı isterken gerekçe olarak işin başarısını göstermiyor. "Fir'avn'ı ikna edelim diye" ya da "İsrâiloğulları kurtulsun diye" demiyor. Gösterdiği gerekçe anmaktır — ve bu, sûrenin on dördüncü ayetindeki emirle aynı köktendir: ve ekımi's-salâte li-zikrî.

Emirde geçen kelime, yirmi ayet sonra kulun kendi gerekçesi olarak geri geliyor. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

إِنَّكَ كُنتَ بِنَا بَصِيرًا (35) — "sen bizi görmektesin."

Duanın kapanışı kaydedilmeye değer: talep bir bilgi cümlesiyle mühürleniyor. Ve binâ (bizi) çoğul — Mûsâ, henüz verilmemiş olan ortağı da cümleye katmış durumda.

Ve ب-ص-ر kökü sûrenin sonunda geri dönecek: ve kad küntü basîrâ (125) — bu kez kulun kendisi için, ve bir şikâyet cümlesinde. Bu halka, 124-127 bölümünde işlenecek.