وَمِن قَبْلِهِۦ كِتَٰبُ مُوسَىٰٓ إِمَامًا وَرَحْمَةً وَهَٰذَا كِتَٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنذِرَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ وَبُشْرَىٰ لِلْمُحْسِنِينَ
"Ondan önce, önder ve rahmet olarak Mûsâ'nın kitabı vardı. Bu ise, Arap diliyle, doğrulayıcı bir kitaptır: zulmedenleri uyarsın, iyilik edenlere müjde olsun diye."
إِمَامًا — kök أ-م-م: öne geçmek, kastedilen yön. İmâm — önde giden, kendisine bakılarak yürünen. Kelimenin yol ve yön anlamı bu kökten gelir.
Kitabın "önder" diye nitelenmesi kaydedilmeye değer: kitap bir bilgi kaynağı olarak değil, önde yürüyen bir şey olarak anılıyor.
Ve ayet, dördüncü ayetteki talebe verilen cevabın parçasıdır. Orada bi-kitâbin min kabli hâzâ — "bundan önceki bir kitap" istenmişti. Burada o kitabın adı veriliyor ve bu metnin ona nispeti belirtiliyor: musaddik — doğrulayıcı.
لِّسَانًا عَرَبِيًّا — ع-ر-ب kökünün "açıklık, meramı gizlememe" çekirdeği Vâkıa 56/37'de (urub) çözümlendi; oraya dayanıyorum. Dilin adı, kökündeki açıklık anlamıyla birlikte anılıyor.
Ve ayetin son iki kelimesi iki ayrı işi ayırıyor: li-yünzira (uyarmak) ve büşrâ (müjde). Aynı metin, muhatabına göre iki ayrı iş görüyor.